Blijf op de hoogte van de nieuws items!
Biologisch bestrijden van de coloradokever
Geel-zwart gestreept, een beetje bolrond, en met een eetlust waar je stil van wordt. De coloradokever (Leptinotarsa decemlineata) is een van de weinige kevers die zowel boeren als moestuiniers al meer dan een eeuw gek maakt. En met reden: één generatie kan een aardappelveld kaal vreten voordat je er erg in hebt.
Wie is deze jongen eigenlijk?
Ondanks de naam komt de coloradokever niet uit Colorado, maar oorspronkelijk uit het gebied rond New Mexico. Hij liftte mee met de aardappelteelt door Noord-Amerika, stak eind negentiende eeuw de oceaan over en is inmiddels op de meeste continenten een bekende (en ongewenste) gast.
Je herkent een volwassen kever meteen: zo'n centimeter lang, geeloranje dekschildjes met tien zwarte lengtestrepen, en een vorm die doet denken aan een iets te bolle lieveheersbeestje. De larven zijn minder charmant om te zien — roodachtige, wormachtige beestjes met zwarte stipjes — maar richten minstens zoveel schade aan als hun ouders.
Beide levensstadia hebben één voorkeur: de nachtschadefamilie. Aardappel, tomaat en aubergine staan bovenaan het menu, en een flinke populatie kan een gewas in korte tijd volledig kaalvreten.
Waarom de coloradokever zo hardnekkig is
De coloradokever heeft een handige overlevingstruc: hij wordt razendsnel resistent tegen chemische bestrijdingsmiddelen. Wat dit seizoen nog werkt, kan het volgende seizoen al minder effect hebben. Daarnaast overwintert de kever gewoon onder de grond en komt hij in het voorjaar weer fris tevoorschijn om honderden eitjes te leggen. Vruchtwisseling helpt boeren om de cyclus te doorbreken, maar in een moestuin met een vast plekje voor de aardappels is dat lastiger toe te passen.
Aaltjes tegen de coloradokever: wat kan wel, wat kan niet
Hier houden we het graag eerlijk, want dat verdien je als klant. Nematoden van de soort Steinernema carpocapsae kunnen effectief zijn tegen de larven van de coloradokever. Deze aaltjes gaan actief op zoek in de bodem en op het blad, dringen de larve binnen via natuurlijke openingen en maken daar korte metten mee.
Waar aaltjes minder grip op hebben:
- De eitjes. Die zitten in pakketjes aan de onderkant van het blad en worden niet door aaltjes aangepakt. Regelmatig bladeren controleren en eitjes met de hand verwijderen (of het hele blaadje) blijft de beste tactiek.
- De volwassen kever. Die vliegt, wandelt en is over het algemeen een stuk lastiger te raken dan een larve die vastzit in de bodem of op een blad.
Kortom: aaltjes zijn een sterk onderdeel van je aanpak, maar geen wondermiddel dat in z'n eentje de hele levenscyclus wegvaagt. De combinatie van aaltjes tegen de larven, met de hand eitjes en kevers verwijderen, is waar we het beste resultaat van zien.
Hoe pak je de coloradokever aan
- Controleer vanaf het voorjaar regelmatig het blad van je aardappel-, tomaten- en aubergineplanten op eitjes en kevers.
- Verwijder wat je met de hand kunt wegvangen — zeker de eipakketjes.
- Behandel de bodem en het gewas met Steinernema carpocapsae zodra je larven signaleert, voor de beste kans op resultaat.
- Herhaal indien nodig, zeker bij een hardnekkige populatie of een tweede generatie later in het seizoen.
Zo houd je de schade beperkt zonder dat je hoeft te vertrouwen op chemische middelen waar deze kever toch al resistentie tegen opbouwt.
Benieuwd of aaltjes ook iets voor jouw situatie zijn? Neem gerust contact op, we denken graag met je mee.
